We schrijven het jaar 1960. De verkennersgroep ‘De jagers van St. Hubertus' van het bisschoppelijk college organiseerde op 26 en 27 november in het kasteel in Limbricht een groot verkennersfeest ter gelegenheid van hun 2-jarig bestaan.
Aan het feest werd deelgenomen door de leden van bovengenoemde groep, de P.L.'s en A.P.L.'s van het district en de leden van de nieuwe groep uit Limbricht. Het was dit weekend dat deze nieuwe verkennersgroep officieel van start ging. De nieuwe groep kreeg de naam van de plaatselijke patroonheilige mee, namelijk St. Salvius.
Bij de feestelijke oprichting van de nieuwe groep waren ondermeer aanwezig: hoofdaalmoezenier Bongaerts uit Meerssen, commissaris Meisen uit Sittard, pastoor de Gronckel van Limbricht, burgemeester Coonen van Limbricht en Dhr. Vissers uit Stein (ADC van het district Sittard).

St. Salvius begon met een aantal verkenners in een lokaaltje dat was gelegen aan de huidige "de Gronckelstraat" naast de kerk. Als eerste hopman van St. Salvius werd Mr. de Man geïnstalleerd.
Ook kreeg Verkennersgroep St. Salvius een geestelijk adviseur in de persoon van aalmoezenier Hamers van Sittard.

Helaas moest na een jaar het H.K. van St. Salvius plaats maken voor een nieuw gebouw. De verkenners komen in de kou te staan en doen vergeefse pogingen om een ander lokaal te krijgen. Om hun ongenoegen over deze situatie aan Limbricht kenbaar te maken gaan de verkenners op zondag, op het dorpsplein demonstratief in de openlucht de verkennersvlag hijsen.
Er was inderdaad iemand in Limbricht die het verkennerleed niet kon aanzien, Mijnheer pastoor stelde als nood lokaal de kelder van de pastorie beschikbaar. De gelukkige verkenners richtten de kelder in als H.K. en het tweede lokaal van St. Salvius was een feit.

De vreugde bleek echter van korte duur. Het was namelijk in die periode dat de groep een behoorlijke leden aanwas meemaakte. Een nieuwe speltak, welpen, werd opgestart. De behuizing bleek te klein en weer moest er uitgekeken worden naar een nieuw lokaal.
Ook dat nieuwe lokaal kwam er. De keldergewelven van Kasteel Limbricht werden het volgende H.K. St. Salvius was inmiddels voorzien van een derde speltak: namelijk de rowans.

Met man en macht werden de kelders geschikt gemaakt en op zaterdag 9 maart 1968 werd het nieuwe H.K. in gebruik genomen. Verkennersgroep St. Salvius, burgemeester Corten en de wethouders Loop en Wielders werden door fanfare Vriendenkring op het Burgemeester Coonenplein afgehaald en gezamenlijk gaat de stoet naar het kasteel alwaar de burgemeester het nieuwe lokaal feestelijk opent.

Het nieuwe H.K. had echter als nadeel dat het enorm vochtig was en in de winter moeilijk te verwarmen. Met straalkacheltjes en zelfs een heteluchtkanon moest de kou bedwongen worden. De strijd tegen kou en vocht zou nog lang duren.
Na jaren in de kelders van Kasteel Limbricht te hebben gedraaid moest een deel van de kelders worden afgestaan, wegens restoratie werkzaamheden aan het kasteel. Geruime tijd later moest ook het overgebleven deel van de kelders worden afgestaan. Scouting St. Salvius verhuisde nu naar de stallen van het kasteel. Het oude H.K. kon nog slechts door een poort met prikkeldraad versperring bekeken worden.
Het kasteel bleef voor een behoorlijk lange periode de basis van St. Salvius, toch volgde medio jaren- 70 opnieuw een gedwongen verhuizing. De gemeente Limbricht wees de leegstaande boerderij van de familie Kusters in de Everstraat te Einighausen als nieuw onderkomen aan. Met de moed der wanhoop pakte St. Salvius opnieuw de spullen in en verhuisde naar buurdorp Einighausen.
De redelijk onderkomen boerderij werd zo goed en zo kwaad mogelijk leefbaar gemaakt en men probeerde de draad weer op te pakken. Daar St. Salvius slechts één helft van de boerderij gebruikte besloot de gemeente tot sloop van de andere helft. Helaas leidde dit tot nogal wat opschudding in Einighausen. Volgens omwonenden zou het pand dat nu half gesloopt was levensgevaarlijk zijn. Binnen de muren van het H.K. wees inderdaad alles erop dat men hier niet veilig was met de jeugdleden van St. Salvius. De bouwvalligheid werd zo erg, dat een ruimte afgesloten moest worden.

Het duurde nog ruim een jaar voordat er een oplossing werd gevonden. Tegenover de vervallen boerderij stond een ander gebouw dat eigendom van de gemeente was en tot dan toe de opslagruimte voor het gemeentelijke strooizout was geweest. Dit werd het nieuwe onderkomen voor St. Salvius. Deze ruimte was ten opzichte van de vorige een vooruitgang, maar ook niet meer dan een veredelde koestal met water en elektriciteit. Ook hier stapelden zich de problemen weer op. Problemen, die St. Salvius al zo vaak heeft gehad zoals klein, koud en vochtig. Elke bijeenkomst begon met aanmaken van de kachels en tenslotte wachten tot de ruimte enigszins, met de jas dicht, op temperatuur was gekomen.

Na 22 jaar behelpen en verhuizen kreeg Scouting St. Salvius eindelijk een vast home. Na lang overleg met de gemeente kreeg de vereniging het oude gemeenschapsgebouw aan de Gronckelstraat 3, in Limbricht toegewezen. Het gebouw was voorzien van een grote zaal, een afsluitbaar podium, een keuken, toilet en kelder. Het interieur werd aangepast aan scouting. Hout tegen de muren en overal totems van zomerkampen uit 't verleden. Het 'oude' H.K. in Einighausen bleef voorlopig dienst doen als materiaalopslag omdat daar in Limbricht geen ruimte voor was. Op zaterdag 4 juni 1982 werd het nieuwe gebouw van St. Salvius officieel geopend door burgemeester Tonnaer van Sittard en het kreeg de naam 'de Jelhut' mee.
Bij St. Salvius was men inmiddels van start gegaan met een kabouterspeltak, en ook een gidsengroep zou niet meer lang op zich laten wachten. Het ging de groep voor de wind.
De combinatie van de twee gebouwen in Limbricht en Einighausen bleek jarenlang een succes.
Eind jaren- 80 besloot de gemeente Sittard tot verkoop van de oude boerderij in Einighausen aan
particulieren. St. Salvius werd andermaal met een probleem geconfronteerd. Opslag van de materialen was in de Jelhut nagenoeg onmogelijk.

Besloten werd om het gebouw in Limbricht uit te breiden.
Een plan werd gemaakt en sponsoren werden aangeboord. In 1989 begon men met de bouw van een dubbel magazijn en een extra lokaal op de tweede verdieping. De nieuwbouw nam snel serieuze vormen aan, en bij de viering van het 30-jarig jubileum werd op zaterdag 8 september 1990 de
Nieuwbouw op feestelijke wijze geopend en in gebruik genomen. Al het materiaal zoals pionierhout, touw, tenten en materiaal kisten verhuisde naar Limbricht.
St. Salvius, inmiddels voorzien van een zesde speltak, namelijk de sherpa's. De zevende en achtste speltak liet niet lang op zich wachten de Pivoos en bevers kwamen er bij.

In 2001 word begonnen met het opknappen van het terrein rond om het gebouw. Dit is in de loop der jaren een beetje in onderhoud achter gebleven. Met vereende krachten van leiding en ouders word alles bestraat en wordt er een nieuw palen hok en opslag voor de "vlot vaten" gemaakt.

In 2005 word begonnen om het clubgebouw van binnen te "renoveren" en ook de negende speltak doet zijn in trede binnen St. Salvius, de plus scouts.

Twee jaar later in 2007 is het sanitair vervangen en de keuken compleet vernieuwd. Nu kan het gebouw er weer jaren tegenaan!

Wie is er online?

We hebben 135 gasten en geen leden online

Website Security Test

Deze website gebruikt cookies om in te kunnen loggen, voor formulieren, statistische gegevens en ander doeleinden welke terug te lezen zijn in ons privacy statement. Zonder cookies kan het zijn dat de website niet naar behoren functioneert. Je kunt je besluit om cookies te accepteren ten alle tijden weer intrekken door in het rechter menu op de tekst Verwijder Cookies te klikken.